Stanisława Watrakiewicz Honorową Obywatelką Ostrołęki. "To jest moje miasto!" [WIDEO, ZDJĘCIA]

Stanisława Watrakiewicz, Sybiraczka, wieloletnia nauczycielka, była radna i wiceprezydent Ostrołęki, odebrała w środę tytuł Honorowej Obywatelki Ostrołęki. W wzruszającym przemówieniu dziękowała przyjaciołom, władzom miasta i dawnym uczniom. – Kłaniam się nisko – mówiła do mieszkańców.

„Nie jestem pewna, że na ten zaszczyt zasłużyłam”

Pierwsze słowa podziękowania skierowała do przyjaciół ze Związku Sybiraków, szczególnie wyróżniając Lidię Załuskę. – Przekonywała mnie z takim zapałem, z taką siłą, że nie mogłam odmówić i osiągnęła cel. Ale ja w dalszym ciągu nie jestem pewna tak w stu procentach, że na ten zaszczyt zasłużyłam – przyznała, przy oklaskach zgromadzonych.

Dziękowała radzie miasta z przewodniczącym Wojciechem Zarzyckim, prezydentowi Pawłowi Niewiadomskiemu i wszystkim radnym. – Dziękuję wszystkim ludziom dobrej woli, którzy chcieli dostrzec jakieś dobro w moim skromnym życiorysie – mówiła. Podziękowała też dawnym uczniom za „dosyć miłe komentarze w mediach społecznościowych” i za obecność na uroczystości.

„Miałam szczęście wrócić”

Honorowa obywatelka nawiązała do swojej historii zesłania. – Muszę przyznać, że miałam w życiu dosyć dużo szczęścia. Tak jak słyszeliście już państwo o tej mojej historii, która też mnie wzrusza za każdym razem, miałam szczęście wrócić, chociaż szanse były bardzo niewielkie. Ale dzięki Bogu i rodzicom, a szczególnie mojej mamie, bo tata był na froncie, przeżyłam i wróciłam – mówiła.

Jak wspominała, trudne lata dziecięce i powojenna młodość nauczyły ją właściwego doboru priorytetów. – Nauczyły cieszyć się tym, co mam, a nie zamartwiać się tym, czego nie mam. Usiłowałam być wierna swoim zasadom, przekonaniom, ale to nie było trudne, bo nigdy ceną nie było życie, jedynie utrata jakiegoś stanowiska czy ewentualnie jakiejś wątpliwej kariery naukowej. Więc naprawdę nie mam się czym chwalić – powiedziała skromnie.

„Fantastyczna młodzież”

Do Ostrołęki trafiła w 1964 roku. Przyznała, że start w dorosłe życie był trudny, z dniami „pełnymi buntu i goryczy”. Radość dawała jej jednak praca w wymarzonym zawodzie nauczycielki.

– Dlaczego mówię, że miałam dużo szczęścia? Miałam szczęście pracować z naprawdę fantastyczną młodzieżą. Z tym, że im wtedy nie mówiłam, że są tacy cudowni. No, dopiero teraz mówię - żartowała, wywołując śmiech i oklaski.

Radna, wiceprezydent, „kobieta pracująca”

Szczególnym momentem były dla niej wybory do rady miasta w 1990 roku. – Uzyskałam największą liczbę głosów. Byłam tym bardzo wzruszona, szczęśliwa i wreszcie poczułam się pełnoprawną ostrołęczanką – mówiła.

Potem przez dwa i pół roku była wiceprezydentem miasta. – Muszę przyznać państwu, że dała mi większą szkołę życia niż dwadzieścia sześć lat wcześniej w liceum – przyznała, ponownie przy oklaskach. Od 2000 roku jest na emeryturze, „co nie znaczy, że nie jest kobietą pracującą”.

„To jest moje miasto”

Na koniec mówiła o swoim związku z Ostrołęką, w której mieszka od ponad 60 lat. – Nawet przez zasiedzenie uważam, że zdobyłam prawo, by mówić, że jest to moje miasto. Tutaj spotkałam męża. Tutaj rodziły się i wzrastały nasze dzieci. Tutaj spotkałam wielu przyjaciół, dobrych sąsiadów. Doznałam wiele ludzkiej życzliwości, dobroci – mówiła. – Tutaj znalazłam swoje miejsce na ziemi. I za to dziękuję Bogu i wam, kochani mieszkańcy naszego miasta Ostrołęki, pięknego miasta. Dziękuję serdecznie. Kłaniam się nisko – zakończyła Stanisława Watrakiewicz.